Mai la mar
|
Tiré de l’album Flamen’Oc MAI LA MAR (M. Bramerie / A. Negro) Siam arribats l'un après l'autre Siam arribats cadun de son costat Se siam agachats l'un amé l'autre Se siam espinchats de totei lei costats Lo meme solèu nos cremava Sus lei pèiras secas e lo vent Lo meme vent carrejava La vida, la vida dins la pòussa dau temps Mai la mar es au mitan Nos estrifa, nos separa Que la mar siegue un ligam Un ligam que nos estaque Aprendimos a conocernos Aprendimos a encontrarnos otra vez Los dos habíamos de renacer Y desde entonces nos podíamos querer Y el mismo fuego nos mueve a cantar Para secar nuestras lágrimas Y nos da ganas, ganas de gritar De gritar nuestra sed de amar Pero el mar queda por medio Nos desgarra, nos separa Que este mar sea el lazo Que nos una uno a otro Avem aprés a se conéisser Avem aprés a se retrobar Avem comprés que faliá nàisser Un còp de mai, e que podiam s'aimar Lo meme fuòc nos buta a cantar Per escafar, per negar lei plors Nos dòna l'enveja de cridar Crida nòstra talent d'amor |
|